در جواني شده ام از غم اين دوران پير
ليكن از عشق تو اي يار نميگردم سير
منم آن ذره، كه بر دامن تو چنگ زدم
اي كه شد پرتو مهر و كرمت عالمگير
بهر تسخير جهان، جنگ دگر لازم نيست
چون كه زيبايي تو، كرده جهان را تسخير
نرود ياد تو، با مردنم، از خاطر من
چون وجودم همه با مهر تو شد، نقش‌پذير
×××
از نور تو روشن، ملكا ديدة «نرگس»
دل مي‌كند از هر چمني بوي تو را حس
وصف الف قامت تو درس مدارس
آن گوهر يكدانة ناياب تويي تو

متن کامل در ادامه مطلب

السلام علیک یا فاطمه الزهرا و رحمه و برکاته.

با سلام

پنج طرح تبلیغاتی تهیه شده که در دو هر کدام در دو رنگ ارایه شده است. هر طرح 4 قسمت دارد :

1تیتر

2آیه قرآن

3روایت پیامبر از مدارک اهل سنت

4نقل تاریخ از مدارک اهل سنت

که بر پایه اصول امامت با محوریت ایام فاطمیه طراحی شده است.

شما می توانید این مطالب را در تابلوی اعلانات محل کار خود،یا تابلوی اعلانات آپارتمان،یا مدارس یا دانشگاه ها یا مساجد و حسینیه ها 

در قطع آ2 یا آ 3 نصب نمایید.یا بعنوان تصویر پس زمینه مانیتور محل کار خود استفاده نمایید یا به سایت ها و وبلاگ هایی که می شناسید ارسال کنید .

یا علی  

تصاویر بیشتر را در سایز بززگتر می توانید از لینک زیر دانلود بفرمایید

http://uplod.ir/1b8y7a7u8y18/sefid_2.rar.htm

http://uplod.ir/ebdwiyodmrpi/seiah.rar.htm

آن شب مدينه کشتي درياي غم بود
                                                 درياي غم از کثرت ظلم و ستم بود
آن شب سپيده با سحر هم درد مي شد
                                                 گلبرگ سبز آرزوها زرد مي شد
آن شب شفق بهر شقايق حجله مي بست
                                                  غم، هاله اي از خون به روي دجله مي بست
آن شب درون خانه ي ساقي کوثر
                                                  غم بود و ماتم بود و اسماء بود و حيدر
آن شب گلان باغ هستي جمع بودند
                                                  با بلبلي پروانه ي يک شمع بودند
آن شب فضا پوشيده بود از ابر تيره
                                                  بر نور چشمي چشمها گرديده خيره
آن شب برادر با برادر راز مي گفت
                                                  خواهر به خواهر راز دل را باز مي گفت
آن شب حسن اشک حسينش پاک مي کرد
                                                  چون غنچه اي زينب گريبان چاک مي کرد
آن شب قضا نقش قدر بر باد مي داد
                                                  کلثوم را درس شهادت ياد مي داد
آن شب علي از ديده در ناب مي ريخت
                                                  اسماء به روي جسم زهرا آب مي ريخت
آن شب به داغستان صحرا لاله مي سوخت
                                                  در سينه ي سيناي مولا ناله مي سوخت
آن شب خزان گهواره ي غم تاب مي داد
                                                   زهر ستم بر ما به جاي آب مي داد
آن شب علي با همسر خود گفتگو داشت
                                                   گويي که با زهراي خود راز مگو داشت
مي گفت اي آيينه دار ملک هستي
                                                   مجموعه ي شرم و حيا و حق پرستي
اي واي من پيراهن تو غرق خون است
                                                   وز نقش سيلي روي ماهت نيلگون است
زهراي من خيز و علي را ياوري کن
                                                  بين من و  اين ناسپاسان داوري کن
بي تو علي بايد که راه آه پويد
                                                  راز دلش را بعد از اين با چاه گويد
بي تو علي از زندگاني سير گشته
                                                  همگام آه و ناله ي شبگير گشته
زهراي من درّ سخن آخر نسفتي
                                                  از ماجراي کوچه و دشمن نگفتي
رفتي چو در نزد پدر از دار دنيا
                                                  راز دلت را لا اقل بر گو به بابا
برگو که پهلوي تو را با در شکستند
                                                  بر گو درون کوچه  بر من راه بستند
بر گو به سيلي صورتم را سرخ کردند
                                                  آنان که با اسلام از کين در نبردند
برگو پدر آورده ام بهرت نشانه
                                                  هم جاي ضرب سيلي و هم تازيانه

*شاعر: ژولیده ی نیشابوری

چه روزهای غریبی وچه یادهای لطیفی بود،
روزهای کودکی ام را می گویم!

هر زمان که خانه را ترک می گفتی و لبانت را به بانگ خداحافظی از من می گشودی،
باران دلم جه طوفانی به پا می کرد

وابرهای تیره ی نبودنت،

چه با ثبات بر صحرای دلم خیمه می زد.
درشکار ثانیه ها برای بودن درکنارت،چه همّتی می گماشتم!

ای سیمای پرمهرت آرام جانم!

حال در پی گذر سالها تو بامن وداع کرده ای
و من امّا هنوز، صرف کردن جدا شدن از تو را نیاموخته ام.

ای باران همیشگی صحرای دلم!

بعد سفر کردنت،درخانقاه دلم سنگینی غم نبودنت راعزلت نشین کردم
و با نفسهای حیدری و کلام های آتشین به خیمه ی کفر شبیخون زده وکاخ پوشالی ظلمشان را
ز ریشه نابود ساختم
و کربلا را در کربلا ماندن، راضی نشدم.

نه از آن جهت که تو برادری، که آن جای خود، بل از آن جهت که تو امامی،
یگانه ی زمانی وبی همتای دوران!
که امام یعنی یکی در هر عصر، یکی که درعالم واحداست و اطاعت از امرش واجب!

کانون بلا گشتم، باز از تو جدا گشتم
من فاتح برغم ها، من مطیع برامرت!
ای ماه دل زینب !

بعد از غم زهرایم، بازم زکمر گویا بی تو که دو تا گشتم!

غربت درون کوچه ها با ناله می رفت
دیوار و خاک و خانه گریان
بغضی درون ذرّه های خاک پنهان
گویی که بوی شادی از کاشانه می رفت
دستان مادر دست در دستان دیوار
رنجور و بیمار
قدی خمیده از در ویرانه می رفت
امّا کنار ناله غمبار مادر...

شهر زیبای مدینه شده آبستن صد فتنه و بیداد که تا حشر به گردون رود از حنجره اهل ولا شیون و فریاد، که در ازمنه دهر ندارد کسی این حق کشی و ظلم و ستم یاد، شرافت ز میان رفته، قرار از دل و جان رفته، گل آرزوی ملت اسلام به تاراج خزان رفته، محمد که بود جان گرامی جهان‌ها ز جهان رفته، مدینه شده خاموش، جهان گشته سیه‌پوش، عجیب است که بعد از دو مه و نیم، غدیر نبوی گشته فراموش، در فتنه شده باز و سقیفه شده آغاز عدالت ز جفا خانه‌نشین، بیدادگری سر به درآورده، مولای دو عالم شده بی‌یاور و در خانه در بسته گرفته ز الم زانوی غم در بر و بر غربت اسلام کشد از دل پر غصه خود آه که آتش زده با شعله فریاد درون ارض و سما را...

شبي باز دلم هواي تو گرفت و به دل افتاد

 كه با رخصت حيدر

زنم دم ز تو يا حضرت مادر

خيالي ز تو بر سينه‌ي تفديده كشيدم

و از هر چه به جز توست بريدم

دلم خاك نشين شد، تمام همه‌ي آنچه بلد بوده‌ام اين شد

* * *

تو زهرائي و حق سوره‌ي كوثر، فرستاده برايت

نه كوثر، كه فرود آمده قرآن، به تعريف تو و مدح و ثنايت

و فرموده پيمبر به تو جانم به فدايت

 علي خلق شده تا بشود يار برايت

بوَد روح الامين خادم و دربان سرايت

توئي آنكه بوَد حضرت مريم يكي از قابله‌هايت

توئي آنكه بود سرمه‌ي حوا، غبار كف پايت

توئي آنكه به او ناز كند ذات خداوند

و ما كفتر حيران هوايت...

* * *

تو زهرائي و از هر چه بدي هست به دوري

تو زهرائي و يك پارچه نوري

تو معناي شعوري

تو انسان... !؟ نه، ملكۀ...!؟ نه

 تو انسيه‌ي حوري

تو همپاي علي هستي و در دست علي سنگ صبوري

متن کامل در ادامه مطلب